Addy Nijenboer >

Roadtrip USA 2010


Zaterdag 3 juli

Vertrok uit Nederland in de loop van de ochtend. Het eerste doel is Austin TX.
Zonder problemen kwam ikdaar rond 21.30 uuraan plaatselijke tijd aan. Meteen vanaf het vliegveld naar Threadgills. Gelukkig was het optreden van Jimmy LaFave nog niet afgelopen. Toen ik tussen 2 nummers door op een stoel ging zitten grapte Jimmy dat ik te laat was. Na het optreden even bijgepraat met Jimmy, zijn band en Terry. Pat en Adele. De laatste 3 heb ik de laatste jaren ontmoet p[ het Woody Guthrie Festival in Okemah. Later deze vakantie ga ik daar weer naar toe.


Zondag/Maandag 4/5 juli

Had deze 2 dagen nodig om bij te komen van oa de jetlag. Heb Austin verkent en Waterloo Records bezocht.

Dinsdag 6 juli

Was een belangrijke dag voor het Nederlandse voetbal vanwege de halve finale wedstrijd van het wereldkampioenschap voetbal in Zuid Afrika. Voor het eerst dit toernooi zie ik een wedstrijd en nog wel in een bioscoop. Leuk te zien.’’s avond voor het eerst sinds lange tijd Toni Price weer gezien in de Continantel Club.

Woensdag 7 juli.

Vandaag weer een dag waar ik last had van het tijdsverschil met Nederland. Rustig aan gedaan en eind van de middag de film “the A Team”gezien.


Donderdag 8 juli

Vandaag op weg naar Fort Worth waar ik een paar dagen zal logeren bij een vriendin van mij Mary. Voor het eerst gereisd met de “Greyhound”bus.

Vrijdag 9 juli

Vandaag heeft Mary mij Fort Worth laten zien. Ze had het over de oude gebouwen maar vergeleken met Nederland zijn die nog niet zo oud. Fort Worth werd gesticht zo rond 1850. Hattem de plaats waar ik werk stamt van voor 1299 toen ze het recht kregen om een muur om de stad te bouwen.

‘s Avonds naar Dallas voor het 2e optreden van Jimmy LaFave in Uncle Calvin’s Coffeehouse. Jimmy treedt op samen Susan Herndon en Audrey Ault.


Zaterdag 10 juli

Vandaag boodschappen gedaan met Mary en in de loop van de middag op weg naar Bonham voor het 3e optreden van Jimmy en de band.
Het verhaal over Bonham hebben jullie kunnen lezen in het verhaal van Allen Rich.

Zondag 11 juli


Vandaag gezwommen met Bubba. Mary is als een grootmoeder voor hem. Hij is niet echt haar kleinzoon maar dat maakt niet uit.
‘s Avonds gegeten bij Hooters en heb geslapen bij een vriend van Mary. Ik moet Maandagmorgen vroeg op het vliegveld zijn en Mary woont net iets te ver weg.


Maandag 12 juli

Vandaag vlieg ik naar Wichita om vandaar uit met een huurauto richting Okemah/Henryetta te rijden voor het Woody Festival.


Dinsdag 13 juli

De autorit van vandaag gaat via Belle Plaine, Pawhuska en Blackburn naar Stillwater.
In Belle Plaine ga ik even langs bij Robin Macy die aankomende Zondag een optreden van Jimmy organiseert in haar Arboretum. In Pawhuska ga ik het gebouw bekijken dat op de voorkant van de hoes van Jimmy’s cd Cimmaron Manifesto staat. In Blackburn ga ik de kerk zoeken die voorkamt in de Nederlandse documentaire “Searching for the heart of the heartlands”
Vanuit Blackburn rijd ik naar Stillwater. In Stillwater liggen de muzikale roots van Jimmy.
Tevens ga ik met John Cooper, lid van de Red Dirt Rangers, naar de overblijfselen van de “the Farm’ Deze oude boerderij heeft een belangrijke rol gespeeld in het ontstaan van de Red Dirt Music.

Woensdag 14 juli

Vanmorgen ga ik met John Cooper, lid van de Red Dirt Rangers, naar de overblijfselen van de “the Farm’ Deze oude boerderij heeft een belangrijke rol gespeeld in het ontstaan van de Red Dirt Music.
‘s Middags op weg naar Henryetta waar ik de komeden dagen zal overnachten.
Op weg naar Henryetta kom ik langs Okemah. Was nieuwsgierig of mijn steen bij het Woody Guthrie was geplaatst dus ik kon het niet laten om even te gaan kijken. De steen was geplaatst. Daarna door naar mijn motel. Hier heb ik Freddie, Kathleen, Mary Ann, Ross, Wendy en Chris weer ontmoet. Ken hun van diverse optredens van Jimmy. Oa 2x in New York.
Vanavond begint het festival met een optreden van Arlo Guthrie in het Chrystal theater.

Donderdag 15 juli

Vandaag bezoek ik alleen de optredens in het Brickstreet Cafe.
Het programma wordt afgetrapt door Lauren Lee & Liberty Road gevolgt door een optreden van Susan Herndon. Tijdens haar optreden sloegen de stoppen van het elektra door en dat was niet tijdig meer te repareren zodat besloten werd het geheel te verplaatsten naar het Chrystal theater. Tussendoor gelunched. Heb hierdoor het optreden van Travis Linville gemist. Het eerste optreden in her theater was van Broken Wing Routine. Een jonge band die ik vorig jaar ook gezien heb.

Daarna een van mijn favorieten de Red Dirt Rangers gevogld door Monica Taylor.
Een optreden waar ik naar uitgekeken heb. Monica heeft een prachtige uitvoering van een ouder nummer van Jimmy LaFave opgenomen: The Price of love. Zij zong dit samen met Jimmy. Het middagprogramma werd afgesloten met een Bob Childers tribute.


Daarna op weg naar het avondprogramma wat wordt gehouden op het “Pastures of Plenty” terrein net buiten Okemah.

Rond 19.30 begint het programma met een optreden van SONiA, David Amram, Red Dirt Rangers.
De avond wordt afgesloten door Stoney LaRue.


Tussendoor nog uitgebreid gesproken met oa Jela Webb die voor het Engelse blad Maverick een artikel schrijft. Ook met Shawn Davis van Stonehoney gesproken. Hij vertelde dat de deal met Music Road Records op een heel relaxte manier is beklonken. Dat het zakelijke gedeelte pas helemaal op het einde is beklonken. Dat het zakelijke gedeelte in alle opzichten het minst belangrijke was. Er is een hoop tijd gestoken in andere dingen. Passen we bij elkaar, wat willen jullie, wat willen wij dat soort dingen. De artiesten bij MRR hebben misschien nog wel meer te vertellen dat de man met het geld. En zo hoort het ook.

Vrijdag 16 juli

Vandaag wordt het een deel Brickstreet Cafe en Chrystal theater.
The Burns Sisters beginnen vandaag het programma in het Brickstreet Cafe.
Gelukkig was de stroom voorziening weer in order.
Heb een klein gedeelte van Betty Soo gezien en ben gaan lunchen. Daarna naar het Chrystal theater voor een lange zit. De eerste artiest die ik zag was was Jonathan Byrd.
Hierna volgde een mooie, grappige en ontroerende set van Audrey Ault.
Na dit optreden even naar buiten gelopen om wat drinken te kopen en loop daar Audrey tegen het lijf. Ik zag haar even kijken van hé die ken ik en het kwartje viel. Na even bijgepraat te hebben samen op de foto.
Bij het binnengaan van het theater was Ronnie Eliott al begonnen.
Gelukkig was Don Conoscenti weer helemaal hersteld van zijn fiets ongeluk van vorig jaar liep daar door niet meer op krukken.
Zet je Don en Sam Beker op 1 toneel dan kun je lachen maar Don alleen is ook grappig. Hij was zo druk aan het vertellen over zijn nieuwe gitaar dat hij al begon te spelen zonder de gitaar in te pluggen. Iemand uit de zaal moest hem daar op attenderen. Ook hij zong het lied: What else could I do. Wat bijzonder was om een solo, op accordeon, te horen van Radoslav Lorkovic tijdens de toegift “Sweet home Alabama”
John Fullbright sloot de middag met een ijzersterke set af.


Het hoofdprogramma begon vanavond met Butch Hancock Gevolgd door Terri Hendrix
Na Terri kwam het optreden waar ik al weken naar uitgekeken heb. Stonehoney.
Stonehoney is de laatste band die getekend is door het platenlabel van Jimmy LaFave Music Road Records. Stonehoney is ontstaan in Los Angels , waar Shawn Davis, Nick Randolph, Phil Hurley en David Phenicie elkaar hebben ontmoet. Alle 4 hadden al een muzikale carriere achter zich en zochten in Los Angeles een nieuwe uitdaging. Dat lukte eigenlijk voor geen van allen tot dat ze elkaar tijdens een van de vele songwriters-round-the table sessies ontmoeten. Dat ledide uiteindelijk tot opnamen die terug te vinden zijn op de cd Songs from a Hillside living room. Het was uiteindelijk Dan Navvaro die voorstelde om op het International Folk Alliance Conference te komen spelen. Daar en bij latere optredens werden ze regelmatig bekeken door Jimmy LaFave. Zo vaak dat het opviel. Hun gedachte was dat Jimmy hun wilde vragen of hij iets wilde opnemen voor zijn nieuw cd. Maar naar later bleek was het voor een platencontract bij Music Road Records. Omdat Los Angeles uiteindelijk niet de gewenste doorbraak voor de band bleek verhuizende ze in 2009 naar Austin. Vrijwel meteen hadden ze met een regelmaat optredens wat uiteindelijk leidde tot optreden elke Woensdag bij Threadgills. Na het oplossen van de schijnbare gewoonlijke juridische problemen verschijnt er dan eindelijk de cd “The Cedar Greek Sessions”in juli van dit jaar. Na het optreden nog uitgebreid met de jongens gesproken en heb ze beloofd om iets in Nederland voor ze te doen. Phil heeft ruim een jaar in Nederland gewoond. Hij was getrouwd met een Nederlandse. Hij wil graag met een “kick ass” and terugkomen
De avond werd afgesloten door Ellis Paul.


Zaterdag 17 juli

Een van de hoogtepunten van het festival is altijd de “Mary Jo’s Pancake Breakfast” at Lou’s Rocky Road Tavern.
Bij aankomst bleken John Inmon, Glenn Schuetz en Rob McNurlin al aanwezig te zijn. Het loopt langzaam vol en een aantal artiesten komen er stuk voor stuk aan. Zelfs Radoslav Lorkovic is op tijd. Wat bij hem de opmerking uitlokte: Ben er voor het eerst eerder dan Jimmy. Dat zal zeker zo zijn. De afgelopen 2 jaar maar ook dit jaar gebeurde het regelmatig dat naast Radoslav ook andere artiesten op het laatste moment en zelfs tijdens het optreden binnenkomen. Zo ‘s morgens vroeg zal dat met het slapen te maken hebben maar diverse artiesten doen er veel dingen bij. Zoals: een open microfoon optreden, het kinderfestival, lezingen, optreden in een bejaardencentrum of gewoon begeleiding van collega’s.
Het geheel wordt aan elkaar gepraat door Jimmy Pollard die zeg inzet voor de ziekte van Huntington. Zoals gewoonlijk is het eerste nummer van Jimmy LaFave.
Jimmy leest voor uit een brief die Woody schreef naar aanleiding van zijn net geboren zuster Mary Jo.
Zij is de oudste nog levende zuster van Woody en ere gast van het hele festival en dit pannenkoeken ontbijt.

Ook vandaag weer optredens in het Brickstreet Cafe en Chrystal theater.

Om 11.00 uur het eerste optreden van Nancy Apple in het Brickstreet.
Aangezien ik honger heb ga ik wat eten in het restaurant gedeelte Op de trap naar boven kom ik Audrey Ault tegen. Ze vertelde dat ze Wally, zie deel 1, een mail had gestuurd, dat ze mij had gesproken, en een foto van ons samen. Ze vroeg of ik het leuk zou vinden om samen te lunchen. Tijdens deze lunch elkaar wat beter leren kennen en heb haar beloofd eens te kijken om het mogelijk was haar in de komende jaren eens naar Nederland te halen voor wat optredens. Wie weet. Door de lunch heb ik Rob McNurlin gemist niet zo erg trouwens.
Na Rob het enige solo optreden van Radoslav Lorkovic, nou solo?.
De Burns Sisters zongen op een paar nummers mee. Wie Radoslav wel eens heeft zien optreden weet wat hij op een podium doet. Hier was het niet anders. Tijdens het laatste nummer met accordeon liep het door de zaal en verliet bijna het pand via de trap. Het publiek stond op zijn kop. Dit verhaal werd in Belle Plaine een paar keer aangehaald door Sam Baker.
Na dit optreden kwamen de Cherokee Maidens.
Monica Taylor, Robin Macy en Jennifer Pettersen. Aangezien Robin’s cd “Songs from the Garden” van 2 jaar geleden mijn favoriete cd van het jaar was was dit zo’n optreden waar ik naar uitgekeken heb. En ze stelden me niet teleur. De muziek is gebaseerd op Western Swing uit de jaar 40. Ik vond het fantastisch. Na het optreden op weg naar het Chrystal theater voor de volgende optredens.

Als eerste zag ik daar Jess Klein na haar kwam John Wort Hanman.

Een Engelsman die op vroege leeftijd naar Canada verhuisde. Het verteld hoe hij en zijn familie afscheid nam van zijn grootvader. Nadat ze afscheid hadden genomen van zijn grootvader stapten ze in de auto en als afscheid gooide zijn grootvader een aardappel naar de auto onder het schreeuwen van “Don’t forget where You came from” Zal na de vakantie het internet raadplegen om wat meer uit te vinden van hem want dit was zeker niet slecht.

Dan het hoogtepunt van deze ochtend/middag is Sam Baker.

Wie Sam Baker ooit heeft zien optreden weet wat hij te wachten staat. Mooie intense liedjes veel verhalen en grappen soms heel veel grappen.
Het eerst wat Sam zijn publiek beloofde wat dat hij nu meer dan de 4 nummers zou doen als afgelopen jaar. En dat klopte ongeveer. Vorig jaar was het meer komedie dan een muzikaal optreden. Ik vond het vorig jaar niet zo erg. Want de grappen van vorig jaar waren leuk al weet ik dat dat zeer persoonlijk is. Maar wie Sam vorig jaar in Roepaen heeft gezien weet dat een optreden ook zeer intens kan zijn.
Sam had deze woorden nog niet uitgesproken of de eerste grappen waren er al. Maar als je samen met Don Consesenti op het podium staat kan dat haast ook niet anders. 1 van de grappen ging over het ’aardappelverhaal van John Wort Hannam. Uiteindelijk was de grote vraag: welk soort aardappel was het? Don’s antwoord “sweet patatoe”.
Daarna was John Fullbright het slachtoffer van zijn grappen maar John beet van zich af met de grap dat hij een T-shirt voor Sam zou kopen met de tekst Take your meds en dan onderste boven gedrukt. Het duurde even maar Sam begreep het eindelijk: ja dan kan ik het zelf lezen.
Na 2 duetten met Jess Klein sloot Sam zijn set af met een duet met Audrey Ault. Bij de toegift “Truale” werd Sam ondersteunt door Stonehoney.
Na afloop nog aan John Fullbright gevraagd of er weer Nederlandse optreden aankwamen. En die komen er zoals het er nu voorstaat: april volgend jaar.

Na ergens gegeten te hebben op weg naar grote podium. De avond begon met een goede set van Steppin’ in it. Het volgende optreden is van Joel Rafael.
Al;s derde opteden is er Red Molly.
En het festival wordt afgesloten door Jimmy Lafave.
Na opnieuw een goede set van Jimmy werd het festival afgesloten met iedereen op het toneel. Bij het nummer “all along the watchtower” mocht Phil van Stonehoney ook een solo spelen naast de fantastische solo van John Inmon.
Nick Randolph van Stonehoney mocht Seven bridges road zingen. En alle artiesten sloten af met ‘This land is your land”

Zondag 18 juli

‘s Morgens op weg naar Belle Plaine voor het optreden van Jimmy LaFave in het Barlett Arboretum te Belle Plaine. Was er ruim op tijd de kassa was nog niet open maar gewoon doorgelopen. John Inmon en Glenn Schuetz waren al aanwezig en bezig de installatie op te zetten. Gelukkig was het dit jaar niet zo warm als vorig jaar. Had wat in de auto laten liggen. Op weg naar mijn auto kom ik Robin tegen. Ze stelde me voor aan wat medewerkers. Bij het opnieuw betreden heb ik alsnog de entree betaald. Ook in Amerika wordt er bezuinigd. Dus elke $ 10 voor entree is dan meegenomen. Het optreden begon wat later omdat Radoslav er opnieuw niet op tijd was. Maar deze keer had hij een goed excuus: zijn keyboard was gister gesneuveld bij het afbreken van het podium in Okemah. Op weg naar Okemah heeft Rad een nieuw keyboard moeten kopen in Oklahoma City. Sam Baker deed het voorprogramma deze middag.

Hij zou dat samen met Ellis Paul doen maar dat ging niet door. Ellis Paul had wat stemproblemen en wilde het rustig aan doen. Jimmy’s band begeleid vanmiddag Sam. Ook vanmiddag was Sam weer opdreef. Na het optreden even met Sam gesproken. Vooral het feit dat er geen optredens van Sam staan gepland voor Nederland in het najaar. De reden hiervoor was het verhuizen van Sam’s boekingsagent in Nederland. Volgens hem was er best nog een kans voor optredens in Nederland. Zeker als het aan hem zou liggen.
Aan het einde van het optreden van Jimmy zong Ellis Paul alsnog een nummer en samen met Sam en Ellis gaf Jimmy een toegift.
Na uitgebreid afscheid te hebben van de Sam Ellis Jimmy, Rad. Glenn, Bobby en John op weg naar het Hyatt in Wichita waar ik de laatste nacht zou doorbrengen. In het Hyatt gegeten met Mary Ann, Ross, Kathleen, Freddy, John, Candance en Simon.

Maandag 19 juli, Dinsdag 20 juli en Woensdag 21 juli

Vandaag terug naar Nederland. Ik vlieg via Chigaco en Warschau terug naar Nederland. Doordat het vliegtuig vanwege machinepech in Chigago 3 uur later vertrok heb ik in Warschau mijn aansluiting gemist naar Amsterdam. Hierdoor een extra nacht in Warschau en Woensdagmorgen op weg naar Amsterdam en aansluitend Zwolle.